เงินสำรอง ที่ไม่ถือเป็นรายจ่ายต้องห้าม

หลายคนเข้าใจว่า เงินสำรอง คือรายจ่ายต้องห้ามที่หักภาษีไม่ได้เสมอไป แต่ในความเป็นจริง กฎหมายภาษีกำหนดไว้ชัดว่า เงินสำรองบางประเภท สามารถนำมาถือเป็นค่าใช้จ่ายได้ หากตั้งและบันทึกบัญชีถูกต้องตามหลักเกณฑ์

บทความนี้จะพาไปสรุป เงินสำรองที่ไม่ถือเป็นรายจ่ายต้องห้าม พร้อมเงื่อนไขทางภาษีที่นักบัญชีและนิติบุคคลควรรู้ เพื่อวางแผนภาษีและปิดงบได้อย่างมั่นใจ

เงินสำรองจากเบี้ยประกันชีวิต

• เงินสำรองที่ตั้งจากเบี้ยประกันชีวิต เพื่อสมทบทุนประกันชีวิต ไม่ถือเป็นรายจ่ายต้องห้ามตามประมวลรัษฎากรมาตรา 65 ตรี

• เฉพาะส่วนที่ไม่เกิน 65% ของเบี้ยประกันภัยที่ได้รับในรอบบัญชี หลังหักเบี้ยประกันภัยที่เอาประกันต่อออกแล้ว

• หากเลิกสัญญา ต้องนำเงินสำรองกลับมารวมเป็นรายได้ในรอบบัญชีที่เลิก

เงินสำรองจากเบี้ยประกันภัยอื่น

• เงินสำรองที่ตั้งจากเบี้ยประกันภัย เพื่อสมทบทุนประกันภัยอื่น ไม่ถือเป็นรายจ่ายต้องห้าม

• เฉพาะส่วนที่ไม่เกิน 40% ของเบี้ยประกันภัยที่ได้รับในรอบบัญชี หลังหักเบี้ยประกันภัยที่เอาประกันต่อออกแล้ว

• เงินสำรองที่กันไว้ จะถือเป็นรายได้ในการคำนวณกำไรสุทธิ เพื่อเสียภาษีในรอบบัญชีปีถัดไป

เงินสำรองค่าเผื่อหนี้สูญ

• ค่าเผื่อหนี้สูญหรือหนี้สงสัยจะสูญ จากสินเชื่อของธนาคารและธุรกิจการเงินตามกฎหมาย ไม่ถือเป็นรายจ่ายต้องห้าม เฉพาะส่วนที่ตั้งเพิ่มขึ้นจากเงินสำรองประเภทเดียวกัน ในงบดุลรอบบัญชีก่อน

• หากมีการตั้งเงินสำรองลดลงในภายหลัง ให้นำส่วนที่ลดลงซึ่งเคยถือเป็นรายจ่ายไปแล้ว กลับมารวมเป็นรายได้ในรอบบัญชีนั้น

อ่านบทความนี้เพิ่มเติมใน CPD&Account ฉบับเดือนธันวาคม 2568
พร้อมบทความอื่นๆ ที่น่าสนใจ โดยนักเขียนมากประสบการณ์